In Alzheimer als spiegel beschrijft Martin Veul het afscheid van zijn vrouw Elisabeth na meer dan vijfenveertig jaar samen. Verdriet, boosheid en wanhoop krijgen een plaats naast de liefde die hen blijft verbinden.
Wanneer contact via woorden steeds moeilijker wordt, verdiept hun verbinding op gevoelsniveau. Veul onderzoekt wat dat betekent voor bewust leven vanuit het hart en voor de samenhang tussen lichaam en ziel.
Hij schreef het boek eerst voor zichzelf en zijn naasten. Zijn persoonlijke perspectief kan herkenning en troost bieden aan wie een vergelijkbaar afscheid meemaakt.