In Goeiemorgen, Henry beschrijft Tanis Helliwell hoe zij tijdens het schrijven een innerlijke stem ervaart. Ze noemt die Henry en ziet hem als een uitdrukking van haar lichaamsintelligentie.
De gesprekken vormen een persoonlijke zoektocht naar zelfkennis. Helliwell verbindt humor met haar spirituele ervaringen en nodigt de lezer uit na te denken over de eigen innerlijke stem.